پيشگفتار انسان موجودى سالك است ، پويا و هميشه به دنبال حقيقت و رسيدن به معبود خويشتن است . انسان اين اشراف مخلوقات به دنبال آن است كه از هواى نفس خويش دور شود و خلوتى براى خود مهيا كند تا در انزواى وجود خويش در آثار صنع پروردگارش با ديده عبرت ببنديشد و با سوز دل و اشك ديده باطن خود را از پليدىها بشويد و به خانه دل خود روشنى دهد : يَا أَيُّهَا الْإِنْسَانُ إِنَّكَ كَادِحٌ إِلَى رَبِّكَ كَدْحاً فَمُلَاقِيهِ اى انسان ! تو با تلاش و رنج به سوى پروردگارت ميروى و او را ملاقات خواهى كرد . » ( انشقاق / 6 ) . اگر روانى افسرده و روحى مضطرب دارى و هر سو به دنبال آرامش حقيقى مىگردى ، تنها راه به دست آوردن آرامش روانى ، ياد خداست و توجه به ذات اقدس او : الَّذِينَ آمَنُوا وَ